غزلیات ناتمام — دیوان اشعار ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — منع سودی نکند کاش نصیحت‌گر ما
• شمارهٔ ۲ — به گریه چشم تهی کی کند دل ما را
• شمارهٔ ۳ — غصه ی عالم نصیب جان ناشاد من است
• شمارهٔ ۴ — کسی که چشم مرا ابر نوبهار گرفت
• شمارهٔ ۵ — کسی نگفت که از شعله سوختن عیب است
• شمارهٔ ۱۱ — دل غمین بستاند که جان شاد دهد
• شمارهٔ ۱۳ — اگر نبیند سوی من ساقی چه سود ار می دهد
• شمارهٔ ۶ — به دشمنش نظر است به دوستان کین است
• شمارهٔ ۸ — نه جز توام دگری در دل خراب گذشت
• شمارهٔ ۷ — من سیه‌بختم نه تنها چرخ با من دشمن است
• شمارهٔ ۹ — باز از انجمن آن انجمن آرا برخواست
• شمارهٔ ۱۰ — یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفت
• شمارهٔ ۱۲ — میان ما و دل یارب چرا این ماجرا باشد
• شمارهٔ ۱۵ — به رنج از ناله ای کردم کسی که بی سبب نالد
• شمارهٔ ۱۶ — بس که در کوی تو چشمم گریه بسیار کرد
• شمارهٔ ۱۷ — دل ترک عشق آن بت دلجو نمی‌کند
• شمارهٔ ۱۸ — آن که بی پرواییش هردم مرا رسوا کند
• شمارهٔ ۱۹ — جفا کن تا توانی برق من، خرمن نمی‌سوزد
• شمارهٔ ۱۴ — دل همان غمناک و شد در عشق چشم من سفید
• شمارهٔ ۲۰ — کس چرا در قتل چون من بی کسی حیران بود
• شمارهٔ ۲۱ — مرا دلی ست که هرگز ندیدم او را شاد
• شمارهٔ ۲۴ — دلارامی که باکن رام بود از من رمید آخر
• شمارهٔ ۲۳ — بخت تارم سایه ای گر بر شب تار افکند
• شمارهٔ ۲۷ — از تو ممنونم اگر از مژه خون می‌ریزم
• شمارهٔ ۲۵ — ناصِحا از عشق منع مکن بار دگر
• شمارهٔ ۲۹ — نشنیده‌ام مشکی چو آن زلف و نه جایی دیده‌ام
• شمارهٔ ۲۶ — زان نبینم چشم خود کز گریه پرشد دامنش
• شمارهٔ ۲۸ — چه سود ای باغبان از رخصت سیر گلستانم
• شمارهٔ ۲۲ — کجا قاصد برم با نامه آن دلستان آید
• شمارهٔ ۳۰ — خوشم که جا به سر کوی دلستان دارم
• شمارهٔ ۳۶ — عقل می گوید بحرف عشق ترک دیدن مکن
• شمارهٔ ۳۷ — تا به کی پنهان زما ای آب حیوان زیستن
• شمارهٔ ۳۴ — سوخت محرومی دیدار چنان پیکر من
• شمارهٔ ۳۵ — نگذرد روزی که از اشک جهان پیمای من
• شمارهٔ ۳۱ — گهی از داغ لذت گه زچاک پیرهن دزدم
• شمارهٔ ۳۲ — چاره داغ گرفتم که به مرهم سازم
• شمارهٔ ۳۳ — دلیرم کرد در سودای عشقش ترک جان کردن
• شمارهٔ ۴۲ — خوب نبود آشنایی با بدان خوب مرا
• شمارهٔ ۴۴ — دوش در بزم که بی روی تو خون بود شراب
• شمارهٔ ۴۵ — تو نخل حسنی و جز ناز و فتنه بار تو نیست
• شمارهٔ ۴۰ — زین نمی رنجم که بازم از مقابل رفته ای
• شمارهٔ ۳۸ — لب زخون ترکرده ام تلخ ست می در کام من
• شمارهٔ ۴۱ — خوشا دلی که اثیرش کند تمنایی
• شمارهٔ ۴۳ — باز عشقش تازه کرد از نو دل افسرده را
• شمارهٔ ۳۹ — باز ای دل تازه در کوی بتی جا کرده‌ای
• شمارهٔ ۵۰ — در حشر گر از زلف تو بویی بمن آید
• شمارهٔ ۴۸ — از تحمل‌های من بر من تغافل می‌کند
• شمارهٔ ۴۹ — نگویم حال خود از حال من گو بی‌خبر باشد
• شمارهٔ ۵۳ — عمریست که دل راه به دلدار ندارد
• شمارهٔ ۵۲ — چون خون خورم بناله، میلم زیاده باشد
• شمارهٔ ۵۱ — دوش چشم ساغر سرشار و خونم باده بود
• شمارهٔ ۴۶ — دل ها اسیر کرد و گره بر جبین نزد
• شمارهٔ ۴۷ — ای که در هجرت شکیبایی ز دل‌ها می‌رود
• شمارهٔ ۵۶ — بی‌تو من هرجا که یک ساعت نشیمن کرده‌ام
• شمارهٔ ۵۸ — باز خوش اسباب رسوایی مهیا کرده‌ای
• شمارهٔ ۵۷ — ای دل من و آزادی ازین زمزمه بس کن
• شمارهٔ ۵۹ — شادکی گردم اگر درد دلم گوش کنی
• شمارهٔ ۵۴ — بس که بر دیوار و در هر لحظه افتد عکس داغ
• شمارهٔ ۵۵ — رخت چون دیوانگان صحرا به صحرا می‌کشم
• شمارهٔ ۶۰ — گرفتارم میان چین زلف و چین ابرویی