شمارهٔ ۴۴ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از افسوس و نارضایتی خود سخن می‌گوید. او در حالی که در میخانه‌ای نشسته، یاد لب‌های محبوبش او را به درد می‌آورد و به شدت تحت تأثیر احساساتش قرار گرفته است. بخت او در خواب است و او از اینکه در این وضعیت به سختی دچارشده، شکایت می‌کند و می‌گوید اگر بخت نمی‌بود، وضعیتش حتی بدتر می‌شد.