شمارهٔ ۵۷ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به دل و جان خود ندا می‌دهد که از فکر و یادآوری دردهای ناشی از قفس و محدودیت‌ها دست بردارد. او از آزادی سخن می‌گوید و می‌خواهد که از ناله و آه کشیدن دوری کند، زیرا این حالات تنها سبب تشدید حس نیاز و محدودیت می‌شود. در واقع، او به دنبال آرامش و رهایی از قید و بندهاست.