شمارهٔ ۱۱۳ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
اشکم همه صرف شد در اندیشه ی دل
خونم همه سوخت در رگ و ریشه ی دل
القصه چنان شرم که نتوانم کرد
پیمانه ی دیده را پر از شیشه ی دل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عواطف عمیق و سختی‌های درونی خود صحبت می‌کند. او بیانگر درد و رنجی است که در دل خود احساس می‌کند و اشک‌هایی که به خاطر این احساسات ریخته، به تصویر کشیده می‌شود. شاعر به شدت شرمنده است و نمی‌تواند احساساتش را به درستی بیان کند. در نهایت، او به نوعی تشبیه می‌زند که دیده‌اش پر از اشک و شیشه دلش پر از درد است.