شمارهٔ ۱۳۲ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از درد و ناراحتی ناشی از جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او و شمع شب‌ها در غم فراق معشوق اشک می‌ریزند و به شدت دچار آسیب‌های عاطفی شده‌اند. جدایی سبب شده که آن‌ها زخم‌های عمیق و فراموش‌نشدنی بر دلشان باقی بگذارد.