شمارهٔ ۱۳۷ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به هنری که در شعر دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که همواره در حال خلق و دزدیدن مضامین و معانی از یکدیگر هستند. او خود را و دیگران را در این فرآیند هنری شبیه به دزدهایی می‌داند که از هم الهام می‌گیرند و به نوعی در جستجوی معنا و زیبایی هستند.