شمارهٔ ۱۶۰ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احوال کسی اشاره می‌کند که به دور و جمع اهل هوس پیوسته و تا جایی پیش رفته که خود را رسوا کرده است. او به‌گونه‌ای به لذت‌ها و هوس‌های زودگذر رو آورده که همچون ابری با دامن تر، به راحتی میزبان شادی و سیلاب احساسات گشته است. در نهایت، این فرد با دل‌سپردن به دریا، به عمق این تجربه‌ها رفته و به زندگی‌ای پر از احساسات متلاطم رسیده است.