شمارهٔ ۲ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند. او از زلف‌های دراز و چهره دلربای یار سخن می‌گوید و خود را در دام魅ویت آن‌ها می‌بیند. به نوعی، شاعر احساس می‌کند که هر یک از این زیبایی‌ها او را به تسخیر خود درآورده و در نهایت، اشاره می‌کند که زیبایی یار او را از سایه به نور آفتاب آورده است.