شمارهٔ ۳۰ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ شبی زیبا و دلنشین است که وجود یک فرد خاص، آن را برای شاعر پرمعنا و گرم کرده است. شاعر به دل خود می‌گوید خوشحال باشد، زیرا این لحظه ویژه و پر از عشق، متعلق به اوست. تصویر شمعی که تنهاست و پروانه‌ای که باید به آن نزدیک شود، نمادی از اشتیاق و وابستگی شاعر به آن شخص خاص است.