شمارهٔ ۶۲ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او به حالتی اشاره می‌کند که دلش مانند آتش می‌سوزد و اشک‌هایش مانند نمک بر آن آتش می‌ریزد. این بیان نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق غم و ناامیدی اوست و از شرایطی که در آن قرار دارد، ابراز نارضایتی می‌کند. شاعر به دنبال پایان این رنج و پایان دادن به این اشک و آتش است.