شمارهٔ ۶۹ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به حسادت و غم ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی یار محبوبش بی‌هوش شده، بخت او هم به حسرت و خسران دچار شده است. همچنین اشاره می‌کند که چهره پاک و زیبای محبوبش مثل شب سیاه است و شبش به روزی روشن و پر از انتظار تبدیل شده است.