شمارهٔ ۹۵ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خواجه (شخص محترم) می‌گوید که به سوی حقیقت و معنویت برود و از دنیای ظاهری و مجازی فاصله بگیرد. او تأکید می‌کند که اگر به حقیقت برگردد، دیگر از زیبایی‌ها و فریب‌های دنیای مادی خبری نخواهد بود. شاعر اشاره می‌کند که مانند دو نفر که زره به تن دارند، زمانی که به عقب برگردند، آن‌که قبلاً جلو بود، در نهایت عقب می‌ماند. این بیانگر اهمیت حرکت به سمت حقیقت و رهایی از دنیای فانی است.