رباعی شمارهٔ ۱۰۵ ابوسعید ابوالخیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به فلسفه فقر و فنا اشاره دارند. شاعر می‌گوید که فقر و فنا، نشانه‌های واقعی بودن هستند و چیزهایی مانند معرفت و دین نمی‌توانند به تنهایی حقیقت را نمایان کنند. در انتها، به این نتیجه می‌رسد که وقتی انسان از خود بگذرد و فنا شود، فقط خداوند باقی می‌ماند و در واقع، فقر عمیق‌ترین ارتباط با خداست.