رباعی شمارهٔ ۱۱۲ ابوسعید ابوالخیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عشق را به عنوان نیرویی تاثیرگذار توصیف کرده که مانند خون در رگ‌ها و پوست وجود انسان جاری است. این عشق انسان را خالی کرده و به جای آن، او را پر از دوست و معشوق می‌کند. تمام اجزای وجود شاعر به دوست تعلق یافته و در حقیقت، وجود او تنها نشان‌دهنده‌ی معشوق است.