رباعی شمارهٔ ۲۳۶ ابوسعید ابوالخیر
ابوسعید ابوالخیر / رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آنروز که نقش کوه و هامون بستند
ترکیب سهی قدان موزون بستند
پا بسته به زنجیر جنون من بودم
مردم سخنی به پای مجنون بستند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به روزی اشاره می‌کند که کوه و هامون (دشت‌های بزرگ) به شکلی منظم شکل گرفته‌اند. او خود را در قید و بند جنون توصیف می‌کند و صحبت‌های دیگران را به مثابه زنجیری برای مجنون بودنش می‌بیند. این جملات به احساس اسارت و نیز زیبایی و نظم طبیعت اشاره دارند.