رباعی شمارهٔ ۳۲۷ ابوسعید ابوالخیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از خداوند می‌خواهد که در دلش جز عشق و محبت خود را نگذارد و چشمش را از دیدن خواسته‌های بیهوده خالی کند. او به خود یادآوری می‌کند که از خودش برنمی‌آید و از خداوند درخواست می‌کند که رحمت و بخشش خود را از او دریغ نکند.