شمارهٔ ۱۵ - در شمارهٔ نام‌های هفت کشور ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / فرهنگ پارسی / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ای آنکه روی تو بر مه فروغ‌بخش بود
غمت به خرمن دل‌ها چو آذرخش بود
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
ز بحر محبث این قطعه نوربخش بود
به پارسی بشمر نام‌های هفت اقلیم
که هر یکی را از اختری درخش بود
چو ارزه و شوه آنگاه آذرخش بود
چهارمین دان بدرخش و بادرخش بود
چو پنجم «اوربرشت» و ششم «خرشت» شمار
«جمیره یامین» از هفتمینه بخش بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش زیبایی و روشنی معشوق پرداخته است. شاعر با توصیف چهره ی معشوق به عنوان منبع نور و درخشندگی، غم و شادی دل‌ها را با آتش و برق مقایسه کرده است. همچنین، شاعر به وجود هفت اقلیم اشاره کرده و هر یک را با ستاره‌ای روشن و درخشان مرتبط می‌سازد. به طور کلی، این قطعه شعری به زیبایی و تاثیرگذاری معشوق در زندگی انسان‌ها می‌پردازد.