شمارهٔ ۲۰ - نام انگشتان به زبان فارسی و تازی و فرانسه ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / فرهنگ پارسی / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای که دل‌ها را کشد زنجیر زلفت در کمند
کام شکر کرده تلخ از رشک لعل نوشخند
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلات
از رمل این قطعه را برخوان به آواز بلند
نام پنج انگشت را در سه زبان آرم به نظم
تا بدانی قدرت طبع مرا ای هوشمند
اولین ابهام و پس سبابه پس وسطی بود
خِنصِر و بِنصِر به تازی بشنو از من بی‌گزند
در زبان پارسی شد نامشان بی‌گفت‌وگو
شست، و دشنامی، میانه، نیز بی‌نام، و کلند
نیز در لفظ فرانسه «پوس» و «اندِکس» آمده
بعد از آن «مدیوس» و «اَنولر» «اُری کولر» پسند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت زلف محبوب اشاره دارد که دل‌ها را به خود می‌کشد. شاعر با اشاره به تلخی و شیرینی عاشقانه، از قدرت کلام و شعر خود سخن می‌گوید. در ادامه، او نام پنج انگشت را به نظم در زبان‌های مختلف بیان می‌کند: در ابتدا به ترتیب ابهام، سبابه، وسطی، خنصر و بنصر اشاره می‌کند و سپس به نام‌های آن‌ها در فارسی و فرانسه می‌پردازد. شاعر با این بیان، توانایی‌های خود را در خلق شعر و زبان نشان می‌دهد.