شمارهٔ ۱۰۰ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف دو نگین باارزش یعنی کهربا و فیروزه می‌پردازد که هر یک داستانی متفاوت دارند. یکی از نگین‌ها در یک حادثه از کالسکه افتاده و دیگری در بزم نصرة الدوله گم شده است. شاعر به زیبایی و ارزش این نگین‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که گم شدن آنها برای صاحبشان (ساعدالملک) ناخوشایند و غم‌انگیز است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که غذا و شراب به دلیل فقدان این نگین‌ها برای کسانی که آنها را از دست داده‌اند، خوشایند نخواهد بود. در نهایت، با تشبیه خوان مهمانی به میزبان، به تلخی و ناخرسندی ناشی از فقدان چیزهای ارزشمند اشاره می‌کند.