شمارهٔ ۱۳ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غلام همت آنم که سرشت من از عشق است و پیرو فکری هستم که راه دوستی را نوشته است. خوشا به دیاری که در آن، محبت به قدری زیاد است که کعبه می‌تواند فرش مکان عبادت‌کنندگان باشد. نباید بندگان خدا را ملامت کرد، چون باغبان برای تو درخت نکارده است. تو باید خودت را بپوشانی و در مسائل دیگران دخالت نکنی. از غرور بپرهیز، زیرا ممکن است در قیامت عذاب شوی. در این زندگی نباید با خداستیزی کنی، چون از گل تو می‌توانند آجر بسازند. عقیده من با آنچه تو فکر می‌کنی متفاوت است و تو نباید قضاوتش کنی. در نهایت، ما هر دو به خاک می‌رویم و جان ما از یک خاک سرشته شده است. صبا، به این خسته بگو که این شعر، یادگار امیری است که نوشته‌ام.