شمارهٔ ۳۹ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به جشن و سروری اشاره دارد که در سایه‌ی پادشاهی و مهربانی او برگزار می‌شود. امیرالملک فرخ فر حبیب‌الله خان در این جشن دعوت شده و از خدای بزرگ تقاضا دارد که با نور چهره‌اش، فضای جشن را روشنا کند. اشاره به مکان‌های خاص مانند دروازه دولاب و مسجد سنگی به جستجوی دوستان و شادمانی در آنجا دارد. در پایان، به شیرینی و لذت‌های جشن و شور و شوق میان دوستان پرداخته می‌شود، با امید به برگزاری جشنی خوشایند و دلپذیر.