شمارهٔ ۱۷ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، به داستان ابوالقاسم مستکفی و حال بیماری او اشاره شده است. او به تخت پادشاهی رسیده، اما در اثر بیماری قوی، جانی سست دارد. طبیبی به نام هلال بن براهیم برای درمان او تلاش می‌کند. ابوالقاسم که از حال خود ناراحت است، با خود می‌اندیشد که علم و خرد کافی ندارد و به شانس و بخت وابسته شده است. او به پسرش می‌گوید که کسی که درختی از جهل و نادانی بکارد، روزی از آن درخت چنان کرده و آن را بیرون می‌آورد. در نهایت، او تأکید می‌کند که در خانه‌ای که فرهنگی وجود ندارد، بهتر است مردانه از آن خارج شد.