شمارهٔ ۲۳۶ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود که او را «سنگدل» می‌نامد، اظهار ارادت و فداکاری می‌کند. او برای نشان دادن عشق و دلبستگی‌اش، چیزهایی را به خاک راه او می‌آورد که از آنها احساس شرم دارد. این اشیاء شامل شراب، شعر، مشک، مروارید، طلا و لعل است که هر کدام نمادی از عشق و احساس عمیق او به معشوق هستند.