شمارهٔ ۳۶ ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
استاد فاضلان سخنور ذکاء ملک
آن منشی جریده غرای تربیت
دانشوری که فضلش در گوش آسمان
آوازه در فکنده ز آوای تربیت
آن قائد سپاه معارف که از هنر
آراست صد کتیبه به صحرای تربیت
کلکش مشاطه وار ز رسم ادب نهاد
خالی به صفحه رخ زیبای تربیت
پیرایه یافت گردن دوشیزه ادب
از فیض بحر طبع گهر زای تربیت
اینک سزد که بنده به پاداش این کرم
از روی شوق بوسه زند پای تربیت
خواهم ز کردگار که تا روز رستخیز
منت نهد بخلق ز ابقای تربیت
روشن کند خدای تعالی روان ملک
از آفتاب چهر دلارای تربیت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن دربارهٔ استاد فاضلان سخنور ذکاء الملک است که به عنوان منشی جریده غرای تربیت شناخته می‌شود. او دانشمندی بزرگ است که علم و فضل او در آسمان مشهور است و هنرهایش به تربیت مخاطبان کمک کرده است. اثرات وی مانند کتیبه‌هایی در صحرا به یادگار مانده و ادبیات را زیبا کرده است. شاعر از فضل و کرم او قدردانی می‌کند و آرزو می‌کند که این تربیت ادامه یابد و دوشیزه ادب از این دریای سرشار بهره‌مند شود. در پایان، دعا می‌کند که خداوند روح او را از آفتاب تربیت روش روشن کند.