شمارهٔ ۸۸ - در مقدمه طبع شاهنامه در وصف دربار مظفرالدین شاه ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در بوستان سروش همی روید از درخت
وز آسمان ببارد دانش ز ماه و هور
تابد هنر ز گوی گریبان بخردان
چون ماه نو ز چرخ و می کهنه از خنور
با فر شهریار تواناست پای لنگ
وز توتیای مهرش بیناست چشم کور
دانا چنانکه تشنه شتابد در آبگاه
تازد به خاک راه شهنشه ز راه دور
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در بوستان سروش از درختان دانش میروید و آسمان دانش را مانند باران بر میافشاند. هنر از دل خردمندان میتابد و همچون ماه نو در آسمان میدرخشد. شهریار توانا با وجود نقصی که دارد، همچنان بینایی را از محبت خود تقدیم میکند. دانا همچون تشنهای به سمت آب میشتابد، و به خاک پایشاهی از راه دور میرسد.