نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۸۸ - در مقدمه طبع شاهنامه در وصف دربار مظفرالدین شاه ادیب الممالک

ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

در بوستان سروش همی روید از درخت

وز آسمان ببارد دانش ز ماه و هور

تابد هنر ز گوی گریبان بخردان

چون ماه نو ز چرخ و می کهنه از خنور

با فر شهریار تواناست پای لنگ

وز توتیای مهرش بیناست چشم کور

دانا چنانکه تشنه شتابد در آبگاه

تازد به خاک راه شهنشه ز راه دور

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در بوستان سروش از درختان دانش می‌روید و آسمان دانش را مانند باران بر می‌افشاند. هنر از دل خردمندان می‌تابد و همچون ماه نو در آسمان می‌درخشد. شهریار توانا با وجود نقصی که دارد، همچنان بینایی را از محبت خود تقدیم می‌کند. دانا همچون تشنه‌ای به سمت آب می‌شتابد، و به خاک پایشاهی از راه دور می‌رسد.