شمارهٔ ۲۳ ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / در تقریظ شاهنامه و مثنویات و قطعات دیگر / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
بوی گل می وزد ز خرگه تو
ای خوشا روی ما و درگه تو
هم به رخ لاله جوان داری
هم به قد شاخ ارغوان داری
نفست مشکبیز و عنبرزای
سخنت دلربا و روح افزای
گل نبوید کسی که روی تو دید
می ننوشد که ساغر تو چشید
کسی از بوی گل شود مخمور
کز گلستان انس باشد دور
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و دلربایی محبوب اشاره دارد. شاعر به وصف بوی خوش گل و زیبایی‌های چهره محبوب می‌پردازد و می‌گوید که کسی که چهره زیبای تو را دیده باشد، دیگر بوی گل برایش معنا ندارد. او همچنین اشاره می‌کند که تنها در فضایی که محبوب حضور دارد، انسان می‌تواند از واقعیت‌ها و زیبایی‌های طبیعی مست شود. به طور کلی، شعر بر اهمیت وجود محبوب و تأثیر او بر احساسات و تجربیات انسانی تأکید دارد.