شمارهٔ ۱۰۵۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و علاقه‌اش به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هرگز از دیگران کم ارزش‌تر نبوده و تا زمانی که معشوقش را ندیده، انسانی کامل نشده است. او به حرارت عشق و سوختن پروانه‌ها در کنار شمع می‌پردازد و بیان می‌کند که با وجود سختی‌ها و مشکلات، از مردم دنیا به خاطر چشم معشوقش راضی نیست. شاعر همچنین به وضعیت خود به عنوان کسی که به عشق معشوقش وابسته شده، اشاره می‌کند و در پایان با شکرگزاری از این که بدون عشق معشوقش، از دلدادگی و بی‌غم بودن دور نشده است، ابراز خوشحالی می‌کند.