شمارهٔ ۱۰۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و روحانی پرداخته است. شاعر می‌گوید که نیاز به خودپسندی ندارد و اهل دلان دردی جز عشق ندارند. او به زیبایی و لطافت محبوبش افتخار می‌کند و می‌گوید که درمان درد عشق تنها از لبان او حاصل می‌شود. همچنین، سجود او از روی نیاز است و به نماز زنده دلان تنها احترام به عشق و نیاز اشاره دارد. در نهایت، او به زخم‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که درد عاشقانه شدیدتر از جراحت‌های دیگر است.