شمارهٔ ۱۰۷۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از عشق و رنج‌های دلش سخن می‌گوید. او از دوستانش عذرخواهی می‌کند که به خاطر درد دلش درگیر شده است. همه در پی راحتی دل او هستند، اما او در واقع با درد و رنج خود دست و پنجه نرم می‌کند. او از زخم‌های زبانی که به دلش می‌زنند می‌گوید و تنها راه تسکینش را در زیبایی چشم‌های معشوقش می‌بیند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دلش را به عشق فروخته و نمی‌خواهد خود را به فروش برساند. او از عیب‌هایی که ناشی از زیبایی معشوق است، سخن می‌گوید و می‌گوید که هنر او در توانایی‌اش برای درک و مدیریت احساساتش نهفته است.