شمارهٔ ۱۰۷۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوری و بی‌نصیبی خود از محبوبش (گلفام) سخن می‌گوید. او از این که در زمان محبوبش قرار دارد، خوشحال است، اما احساس می‌کند که با وجود عشق و انتظار، هیچ امیدی به وصال ندارد. شاعر نسبت به وضعیت خود عذاب می‌کشد و از ساقی (نماد معشوق) می‌خواهد تا به او بی‌رحمی نکند. او خود را در برابر محبوبش در موقعیتی ضعیف و ناتوان می‌بیند و درخواست می‌کند که محبوب نگاهی به او بیندازد، چرا که او تنها به خاطر عشقش در پی لطف و توجه محبوب است، نه به قصد دریافت پاداش.