شمارهٔ ۱۰۷۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این غزل بیانگر حالت مستی و عشق عمیق شاعر است. او از تغییر و نوسان در خود صحبت می‌کند و می‌گوید که هر جا می‌رود از عشق سیه‌چشمان نمی‌تواند جدا شود. او به نصیحت‌های دیگران گوش نمی‌دهد و تنها به جاذبه چشمان معشوقش توجه دارد. شاعر خود را به مجنون تشبیه می‌کند و می‌گوید که چون او، دیوانه‌وار عاشق است، اما همچون مجنون به دنبال شکار نیست. او از وضعیت خود با بی‌تابی و درد صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی از ترس مرگ نمی‌تواند از مسیر عشق خود خارج شود، زیرا عشق او او را به زندگی و مرگ متصل می‌کند.