شمارهٔ ۱۰۷۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالت خلسه و مستی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در آن لحظات است که خود را می‌شناسد. او به عشق و معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران او را در حال مستی و عشق می‌شناسند. شاعر از رنج و عذاب عشق می‌گوید و اینکه حتی در کوی معشوق هم به حالت زار افتاده و تنها نشسته است. او به این نکته می‌پردازد که بزرگترین بدبختی، خودپرستی است و از این‌که بت خود را شکسته، خوشحال است. در پایان نیز بیان می‌کند که در تلاش برای رسیدن به معشوقش، نتوانسته به هدفش دست یابد.