شمارهٔ ۱۰۸۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او غم و اندوه خود را چون آفتابی در جهان می‌بیند و اگرچه خود را کوچک و بی‌مقدار می‌داند، اما در درونش نگاه بلندی دارد. دل شکسته‌اش را هرچند که بی‌ارزش می‌داند، اما از آن به عنوان کالایی گرانبها یاد می‌کند. شاعر از دوری معشوقش به آرامش رسیده و نمی‌ترسد، زیرا دلش را به عشق او سپرده است. او به معشوقش نیاز دارد و از گله و گلایه دور است. هرچند دردی در دل دارد، اما به زیبایی‌های عشقش ایمان دارد و نمی‌تواند از آن چشم بپوشد. در نهایت، شاعر به ضعف خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش اسیر زلف معشوق است و نمی‌تواند از این زیبایی رهایی یابد.