شمارهٔ ۱۰۸۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی احساس غم و رنج ناشی از دنیا می‌پردازد و دعوت به آسودگی و شادابی می‌کند. شاعر از تکرار ناراحتی‌ها و غم‌های بی‌فایده انتقاد می‌کند و خواهان نزدیکی به رندان و دوستانی است که می‌توانند دل را شاداب کنند. او بر این باور است که زندگی باید به صورت جشن و نشاط سپری شود و از غم‌هایی که تنها سبب رنج هستند، فاصله بگیرد. در نهایت، شاعر بر لزوم رهایی از بند غم و نگرانی تأکید می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که باید از همه خُود را رها کنیم و آرامش یابیم.