شمارهٔ ۱۰۹۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از شدت عشق و ارادتش به معشوق، احساس شرم می‌کند که چگونه می‌تواند با خداوند دعا کند. او به بت‌پرستی خود وفادار است و حتی اگر دین هم نمانده باشد، به محبت خود ادامه می‌دهد. او به این نکته اشاره می‌کند که در عشق دیوانه‌وار، رها کردن معشوق کار عاقلانه‌ای نیست و بر این باور است که اگر کسی زخمی بر دلش بزند، باید او را با عشق و محبت درمان کند. شاعر در آخر می‌گوید که شواهد عشق و محبت در خون او نیز مشهود است و اگر خونش هم بریزد، باز هم دعا خواهد کرد.