شمارهٔ ۱۱۱۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید اگر معشوق او را ترک کند، صبر خواهد کرد و نمی‌خواهد از او دور شود. شاعر از خوشی و خضوعی که در سجده درگاه معشوق احساس می‌کند، سخن می‌گوید و آرزو دارد که به خاک درگاه او تبدیل شود. او از معشوق می‌خواهد که به سراغش بیاید، زیرا در غیاب او احساس تاریکی می‌کند. شاعر همچنین به تحکم و غیرت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌خواهد در عشقش به کسی حسادت کند. در نهایت، او به طلب جرعه‌ای شراب از معشوق اشاره می‌کند تا از عشق او مست شود.