شمارهٔ ۱۱۳۸ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
پرسشی کن ای طبیب و جان ما را شاد کن
دردمندان توایم از دردمندان یاد کن
خسرو خوبان که شیرین کام باد از جام عیش
رحم گو بر تلخی جان کندن فرهاد کن
شکر این شادی که کردت بخت چون یوسف عزیز
مستمندان غم از بند ستم آزاد کن
گوشه گیران را ز حسرت خانه دل شد خراب
گوشه چشمی فکن صد خانه را آباد کن
ناله کرد از بخت خود اهلی چه خوبش گفت بخت
بنده آن شاه حسنی پیش او فریاد کن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و魅یت خاص یک شخص خاص است که به تشبیه او به ماه و دیگر زیبایان پرداخته شده. شاعر بیان می‌کند که اگر زیبایی این شخص نمایان شود، حتی گناهان دیگران قابل بخشش خواهد بود. همچنین به توانایی‌های ویژه و معجزه‌آسا‌ی او اشاره می‌کند که برترین زیبایی‌ها را شاهد است. در ادامه، از عشق و ارادت عمیق نسبت به این شخص سخن می‌گوید و به تأثیر نگاه‌هایش بر دیگران اشاره می‌کند. در کل، این شعر تجلیلی از جمال و شخصیت جذاب و بی‌نظیر یک فرد است.