شمارهٔ ۱۱۴۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان عشق و رنج‌های آن می‌پردازد. او می‌گوید که باید با نامرادان همراه بود و از خودمرادی دست کشید. برای دستیابی به شادی و روشنایی، باید مانند آفتاب از ظلمت شب بیرون آمد. شاعر به عشق عمیق و کشنده‌اش اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که اگر می‌خواهد او را پنهان کند یا فاش کند، این را انجام دهد. او به دل گفته می‌شود که اگر به عشق و آرزوهایی چون مجنون می‌نگرد، باید از مردم فاصله بگیرد و به دلخواه و آرزوی خود توجه کند. در نهایت، شاعر بر اهمیت استفاده از عقل و دوری از کج‌روی تأکید می‌کند و به دنبال روشنی و هدایت در دنیای تاریک است.