شمارهٔ ۱۱۴۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عواطف و احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و غم می‌پردازد. شاعر از آرزوهایش برای رسیدن به معشوق و حسرت‌هایی که در دل دارد سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر به خاک راه برود و از سبزه و گل‌ها دم بزند، باز هم حسرت دیدن چهره معشوق از دلش نخواهد رفت. درخواست می‌کند که یک شب محفلش را با زیبایی معشوق روشن کند و از درد دلش به خاطر جدایی و داغ عشق بگوید. همچنین، او به فنا و بی‌ثمری عمرش اشاره می‌کند و می‌گوید که سایه معشوق بر او افتاده و همه چیز را تحت تأثیر قرار داده است. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که او را مست و شاداب کند تا شاید در این حال، معشوق به او توجه کند.