شمارهٔ ۱۱۴۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عواطف عاشقانه و احساس تنهایی می‌پردازد. شاعر با بیان اینکه عشق و دوستی با محبوبش برای او کافی است، به دوری و جدایی از او lament می‌کند. او اشاره می‌کند که حتی در شب‌های پر از ناله و غم، تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، نفس همدمی با معشوق است. همچنین، شاعر به شدت این نکته را تأکید می‌کند که عشق او فراتر از هوس و تمایل‌های فیزیکی است و نمی‌خواهد به این صورت شناخته شود. در پایان، او از دعای محبوب و تاثیر آن بر زندگی‌اش می‌گوید و تاکید می‌کند که در شب جدایی، تنها محبوبش می‌تواند فریادرسش باشد.