شمارهٔ ۱۱۵۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او به شدت دلتنگ یارش است و خیال می‌کند که یار در حال آمدن به سوی اوست. شب‌هایی که بدون یار می‌گذرد برایش سخت و پر از درد است. قلبش از دوری یار به آتش می‌سوزد و امید دارد که روزی دوباره به هم خواهند رسید. او خود را مانند مجنون می‌بیند که در پی لیلی‌اش است و آرزو دارد که روزی دوباره در کنار یارش باشد. در نهایت، او به امید خداوند دلش را پر از امید نگه می‌دارد و به دنبال وصال یار است.