شمارهٔ ۱۱۹۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به فردی توصیه می‌کند که به غم و ناراحتی خود عادت کند و از طلب وصال محبوب بپرهیزد. شاعر به او می‌گوید که باید از خواسته‌های خود دست بکشد و ادب را فراموش نکند. همچنین، او را دعوت به لذت‌بردن از زندگی و دوری از شب‌های بیهوده می‌کند. شاعر بیان می‌کند که گاهی اگر شکایت‌ها به آسمان برود، نباید تعجب کرد. در بزم غم، او را به نشئه و شادی دعوت می‌کند و از آلودن خویش به غم پرهیز می‌دهد. در نهایت، توصیه می‌کند که دنبال مراد خود نرود و از زاهدان و کسانی که به دنیای عرفان می‌پردازند، توقع نداشته باشد.