شمارهٔ ۱۲۰۰ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق عمیق و دردناک مجنون به لیلی است. شاعر از احوالات خودش و تاثیر شدید عشق بر وجودش صحبت می‌کند. او به محبوبش می‌گوید که وجود او دردش را بیشتر می‌کند و نگران است که محبوبش از او دور شود. در خلال شعر، او به توصیف چشمان محبوب و اثرات آن بر حالت روحی خود می‌پردازد و از بی‌طاقتی و دردی سخن می‌گوید که تنها با مرگ تسکین می‌یابد. در نهایت، شاعر به نوعی استدلال می‌کند که عشقش به محبوبش عمیق‌تر از همه چیز است و او را بر هر چیزی ترجیح می‌دهد.