شمارهٔ ۱۲۳۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان وفاداری و عشق عمیق به یک معشوق پرداخته است. شاعر می‌گوید که وفا و بی‌‌وفایی ارزشی در برابر معشوق ندارد و اگر چه جانش را از او طلب کنند، هر دو را فدای او خواهد کرد. درد و غم، اگرچه عمیق است، اما برایش طعمی شیرین مانند لب‌های معشوق دارد. او بیان می‌کند که تمام وجودش را مانند شمع در برابر معشوق قرار می‌دهد و روحش در صحبت با او پرورش می‌یابد. همچنین به تشنگی شدیدش اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر فقیر باشد، باز هم در انتظار جرعه‌ای از عشق معشوق است. در پایان به زیبایی و درخشش معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند نظر از زیبایی او بپوشاند.