شمارهٔ ۱۲۴۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از داغی که در دل دارد سخن می‌گوید و به سوختن عاشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر حتی عقل هم او را به اشتباه بیندازید، نباید او را سرزنش کرد، زیرا دانش بیهوده‌ای که آموخته، به او کمکی نکرده است. شاعر خود را به یعقوب تشبیه می‌کند که به خاطر جدایی از یوسف، دیده‌اش را بسته است. هر چند صبر و خرد ارزشمند هستند، اما در پای معشوقش ریخته‌اند که او را نمی‌توان با ارزش‌ها و دارایی‌های دیگر مقایسه کرد. در پایان، شاعر از پیری می‌گوید که به غلامی معشوق در آمده و از نقص‌هایش را نمی‌فروشد.