شمارهٔ ۱۲۵۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به درد و رنج ناشی از عشق و عشق‌ورزی می‌پردازد. او به وصف حالاتی می‌پردازد که عاشقان با درد و سوختگی ناشی از عشق دست و پنجه نرم می‌کنند. او عشق را به شمعی تشبیه می‌کند که در میان پروانه‌ها می‌سوزد و این سوختن به نوعی زیبایی و رنج را به تصویر می‌کشد. شاعر همچنین از نازک‌دلی و سختی‌هایی که دل‌باختگان با آن مواجه‌اند صحبت می‌کند و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر زمین و آسمان حریف عشق شوند، او باز هم از این جستجو و درد رنج می‌برد. این احساسات از دیوانگی عاشقانه و مرارت‌های ناشی از آن حکایت دارد.