شمارهٔ ۱۲۶۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به غفلت مرغی اشاره می‌کند که با آسودگی به دور و بر نگاه می‌کند، در حالی که دل دیگران به خاطر زیبایی‌های باغ پاره شده است. او بیان می‌کند که صحبت‌های مردم دنیا دل را آزار می‌دهد و خوشا به حال کسی که در کمال عدم و بی‌خبری زندگی می‌کند. شاعر به ستم‌های ناشی از عشق و ناله‌های عاشقان اشاره می‌کند و گریزی به سنگدلی و عدم اثرگذاری آن بر دل عاشق می‌زند. در نهایت، او خواستار چاره‌اندیشی برای معشوق و اشاره به اینکه محبتی که در دل وجود دارد، باید به دیگری منتقل شود.