شمارهٔ ۱۲۷۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و نورانیت عالم اشاره می‌کند و از آفتاب (که نماد خداوند یا معشوق است) می‌خواهد که چرا او را و دیگران را از خود دور کرده است. شاعر از زهر چشم معشوق سخن می‌گوید که باعث مستی و غفلت او شده است. همچنین به بی‌احساسی و بی‌مهر معشوق انتقاد می‌کند و از او می‌خواهد که به آغوش وصل بازگردد. شاعر به رابطه بین بندگی و خواجگی اشاره می‌کند و می‌پرسد که چگونه انسان می‌تواند از مقام بندگی به خواجگی (آزادی) برسد. به طور کلی، این شعر حاکی از احساس جدایی، کمبود عشق و نیاز به وصال است.