شمارهٔ ۱۲۸۱ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و افسردگی صحبت می‌کند و به شخصی که دلش گرفته اشاره می‌کند. او با دعوای خندیدن و شادی کردن از گل و نوشیدن باده، از شخص می‌خواهد که از غم خلوت کند و به زندگی خوش‌بگذرانند. شاعر از تلخی شراب هم یاد می‌کند و می‌گوید که این تلخی برای کسی که عاشق است، باید شیرین باشد. او همچنین به نور و اشعه‌ای که از چشمان محبوبش می‌تابد اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عشق درد دارد و اهل عشق باید طاقت آن را داشته باشند. در نهایت، شاعر به عاشقی اشاره می‌کند که بدون احساس درد نمی‌تواند عشق ورزد.