شمارهٔ ۱۲۸۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به موضوع عشق و درد و سوز دل می‌پردازد. او از محبوبش می‌خواهد که این همه شوخی و بازی با دل او را از کجا آموخته است، در حالی که دل او به خاطر عشق سوخته است. او می‌گوید چهره محبوبش چون گل زیبا و رنگارنگ است و این زیبایی او باعث می‌شود که هیچ چیز را جز او نبیند. همچنین به خریداران زیبایی محبوبش اشاره می‌کند که او را به قیمت بی‌ارزشی فروخته است. شاعر حس می‌کند که عشقش او را به پروانه‌ای در حال سوختن تبدیل کرده و در پایان به غم‌های زیاد خود اشاره می‌کند و می‌پرسد با وجود این همه غم در دل، چه فایده‌ای از اشک و اندوهش خواهد بود.